• با پیاده‌راه شدنِ چهارباغ یکی از آرزوهای معماران، طراحان شهری و معماران منظر محقق شد. اکنون وقتِ سامان‌دهیِ کیفیت‌های کالبدی و تجربهٔ زیستهٔ آن است. برای رسیدن به خیابانی شایستهٔ نامِ چهارباغ، بد نیست به این پرسش‌ها پاسخ دهیم:
• چرا بعضی خیابان‌ها جذاب‌ترند؟
• چرا به برخی خیابان‌ها بیشتر سر می‌زنیم حتی اگر کار اداری یا خریدی نداشته باشیم؟
• نقش خیابان در زندگی شهری چیست و شاخص‌های خیابان‌های «بزرگ» کدام‌اند؟
• چرا باید روی کیفیت‌های قابل‌طراحی (مقیاس انسانی، سایه، بافت، مصالح، مبلمان، نورپردازی، فعالیت) تمرکز کنیم؟
• سهمِ تجربه و داوری آگاهانهٔ طراحان، در کنار شواهد و مقایسهٔ نمونه‌های موفق، در تصمیم‌سازی چه اندازه است؟

تجربهٔ «بودن» در خیابان‌ها یکی نیست:

بلوار سن‌میشل پاریس، خیابان پرنسس ادینبورگ، یا ریجنت‌استریت لندن هرکدام ترکیبِ منحصربه‌فردی از نما، فعالیت، چشم‌انداز و ریتم دارند. برای چهارباغ نیز نخست باید داده‌های مقایسه‌ای از خیابان‌های موفق (پلان، مقطع، تقاطع، ابعاد، جزئیات، الگوها و زمینهٔ شهری) گردآوری و به معیارهای تصمیم‌گیری تبدیل شود تا بتوانیم آگاهانه به کیفیتی برسیم که مردم نیاز و دوستش دارند.